صِرف هستند ، و يا كفر خود را خالص نموده و از كفّارِ صرف هستند ، و سائر فرق و دستجات را در قبر سؤالى نمىشود و از مؤاخذه و سؤال آنان صرف نظر مىشود . در « كافى » شيخ كلينى با چهار سند متّصل از حضرت امام باقر و امام جعفر صادق عليهما السّلام راجع به اين موضوع چهار روايت ذكر مىكند ، ولى چون مضامين آن به هم قريب است ما در اينجا به ذكر يكى از آنها اكتفا مىكنيم . روايت مىكند أبو علىّ أشعرى از محمّد بن عبد الجبّار از حَجّال از ثَعْلبَه از أبو بكر حَضْرَمى كه : قَالَ : قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ : لَا يُسْأَلُ فِى الْقَبْرِ إلَّا مَنْ مَحَضَ الإيمَانَ مَحْضًا أَوْ مَحَضَ الْكُفْرَ مَحْضًا وَ الآخَرُونَ يُلْهَوْنَ عَنْهُمْ . « 1 » « 2 » « حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام فرمودند : در قبر از كسى سؤال نمىشود مگر آن كسى كه ايمان خود را كاملًا خالص نموده باشد ، و يا آن كسى كه كفر خود را خالص نموده باشد ؛ و امّا بقيّهء افراد از سؤال قبر آنها صرف نظر مىشود . » و علّامهء مجلسى رضوانُ الله عَليه پس از ذكر اين روايات در بيان

--> ( 1 ) « فروع كافى » طبع سنگى ، ج اوّل ، ص 64 ( 2 ) اين روايت را نيز شيخ حسن بن سليمان ، شاگرد شهيد اوّل در كتاب « منتخب البصآئر » با سند خود از أبو بكر حَضْرمى از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده است . ( « بحار » ج 6 ، ص 235 )